فیزیک و نجوم

قُل خورشید و عامل انقراض دایناسورها !!!

بر اساس مدل جدید ارائه شده توسط محققین دانشگاه «یوسی برکلی» (UC Berkeley) هر ستاره ای در عالم هستی دارای یک برادر دوقلو است.

از سال ۱۹۸۰ تا به امروز تصور بر این بود که خورشید دارای یک برادر دوقلوی شریر است که هر ۲۵ میلیون سال یک بار یک شهاب سنگ مرگبار را به سمت منظومه ما روانه می کند.

جستجوها بعد از چند دهه بی نتیجه باقی ماند و باور عده ای را به وجود چنین ستاره ای کمرنگ ساخت. اما مدل ارائه شده جدید اثبات می کند که تقریباً هر ستاره ای در دنیا با یک برادر دوقلو متولد می شود.

احتمالاً همه ستاره ها به صورت دوقلو متولد شده اند

این محققین برای تهیه مدل خود اقدام به بررسی ابر مولکولی واقع در «صورت فلکی برساووش» (به انگلیسی : Perseus) در فاصله ۶۰۰ سال نوری از زمین کرده اند. این ابر مولکولی یکی از نزدیک ترین زایشگاه های ستارگان به منظومه شمسی محسوب می شود.

آنها در بررسی خود حدود موفق به شناسایی ۱۹ ستاره دوقلو و ۴۵ ستاره تنها شده اند. بر اساس این اطلاعات و مدل به دست آمده از نحوه تشکیل ستاره های مذکور، خورشید نیز بدون تردید جزو ستاره های دوقلو بوده است.

حققین دریافته اند که ستاره های دوقلوی جوان با سنی کمتر از ۵۰۰ میلیون سال نسبت به ستاره های دوقلوی مسن تر فاصله بیشتری از یکدیگر دارند. بر این اساس به طور متوسط دوقلوهای جوان حدود ۵۰۰ برابر واحد نجومی (فاصله خورشید تا زمین) از هم فاصله دارند، اما این فاصله در ستاره های مسن تر تا ۲۰۰ واحد نجومی کاهش می یابد.

یکی از ستاره شناسان فعال در این بررسی می گوید که هنوز مفهوم این کشف مشخص نشده، اما اتفاقی نبودن و وجود یک مدل خاص در این میان می تواند اطلاعات مهمی را در خصوص سیستم های دوتایی تشکیل ستارگان در اختیار دانشمندان قرار دهد.

محققین برای یافتن جوابی منطقی کلیه داده ها را برای تولید مدل های مختلف توضیح دهنده این واقعیت به رایانه سپردند. تنها یک سناریو توانست کلیه حقایق را در کنار هم قرار دهد: همه ستاره ها در ابعاد خورشید در یک سیستم دوتایی وسیع تشکیل یافته اند. به مرور زمان حدود ۶۰ درصد از این سیستم های دوتایی شکسته می شوند و باقی جفت ستاره ها رابطه دوتایی خود را با استحکام بالا و وسعت کمتر حفظ می نمایند.

از چنین یافته هایی می توان نتیجه گرفت که گرچه ستاره شرور دوقلوی خورشید موسوم به «نمسیس» هنوز کشف نشده، اما به احتمال بسیار زیاد این دو زمانی بسیار دور از هم جدا شده اند و احتمالاً دیگر اثری بر یکدیگر ندارند.

اخترشناسان می‌گویند شواهدی به دست آورده‌اند که نشان می‌دهد دوقلوی خورشید ممکن است دلیل انقراض دایناسورها در ۶۵ میلیون سال قبل باشد.

اخترشناسان بر این باورند که اکثر ستارگان شبیه به خورشید، حیات خود را به‌صورت ستارهای دوقلو شروع کرده‌اند. اخترشناسان مدت زیادی است که فرضیه‌ی انقراض دایناسورها بر اثر برخورد یک شهاب‌سنگ بزرگ به زمین را مطرح کرده‌اند؛ اما شاید این فرضیه با شواهد جدید نقض شود. اکنون محققان دریافته‌اند که خورشید ممکن است حیات خود را به‌صورت منظومه‌ای دوتایی شروع کرده باشد.

بر اساس این فرضیه، ستاره دوقلوی خورشید که «نمسیس» نام دارد، هر ۲۷ میلیون سال یک ‌بار به دور خورشید می‌گردد. هرگاه نمسیس به خورشید نزدیک می‌شود، میدان گرانشی آن باعث پرتاب شدن شهاب‌سنگ‌ها به‌سوی مرکز کهکشان می‌شود. در نتیجه هر ۲۷ میلیون سال یک‌ بار برخوردهای عظیم شهاب‌سنگی با سیارات منظومه شمسی روی می‌دهد. برخورد شهاب‌سنگ‌های بزرگ، می‌تواند از همان دست شهاب‌سنگ‌هایی باشد که در ۶۵ میلیون سال قبل منجر به انقراض دایناسورها شد. استیون استالر، اخترشناسی از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در برکلی و محقق ارشد این مطالعه می‌گوید:

 ما مجموعه‌ای از مدل‌های آماری را انجام داده‌ایم تا جمعیت نسبی ستارگان جوان مجزا و دوتایی را در صورت فلکی پرسیوس محاسبه کنیم و دریافتیم تنها مدلی که می‌تواند چنین نتایجی در بر داشته باشد، مدلی است که در آن تمامی ستارگان از ابتدا به‌صورت منظومه دوتایی متولد شده باشند.

این یافته‌ها می‌توانند درک ما از نحوه‌ی شکل‌گیری ستارگان را هم تغییر دهد. افزایش دانسته‌های ما از نحوه‌ی حفظ و شکستن منظومه‌های دوتایی (برخی منظومه‌های دوتایی شکسته می‌شوند و برخی رابطه خود را حفظ می‌کنند) می‌توانددرک ما از جهان را متحول کند. استالر می‌گوید:

مطالعه ما گام رو به جلویی برای درک نحوه شکل‌گیری منظومه‌های دوتایی و نقش آن‌ها در تکامل ستارگان اولیه است.

استالر همچنین اشاره می‌کند که این مطالعه حتی می‌تواند منجر به درک بهتر ما نسبت به نحوه شکل‌گیری کهکشان‌ها شود.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
بستن